VAZGEÇTİM SENDEN İSTANBUL

 VAZGEÇTİM SENDEN İSTANBUL

Beni ancak sen bulursun kayboldum sokkaklarında istanbul

Beni ancak sen toparsın dağıldım sokaklarında istanbul

Beni ancak sen bilirsim unuttum kendimi istanbul

karanlıklarında düştüm yollara beni ancak sen kaldırırsın istanbul

Derdimi dökmüşken şehrinin sahilinde hırçın denizine

Döktüklerimi kimse görmeden beni sen alabora edersin istanbul

Yıkıldım istanbul gökkubbene doğru yıldızların altında

Beni duyarsan sen duyarsın kaldır beni kaldır beni istanbul

Ve sen istanbul sanmaki kocaman bir şehirsin

Sen şehirden öte bir şeysin ne istanbulsun be sen benim sevdiğimsin.

Senin adını istanbul koyalı kalbi şehir sevgili

Kayboldum sende bir şehir gibi kent gibi bir yabancı gibi

Tut elimden istanbul elim yüzüm yara içinde

Kalabalıkların ezdi beni yaralarımı sar sarmala istanbul

Kaç takunya eskittim alaturka caddelerinde

Kaç yüzyıllık yol yürüdüm eski sokaklarında

Kaç vapur geçti kaç tren gitti yani bir asır geçtimi istanbul

Vazgeçtim sen bir şehir değilsin oysa istanbul koca bir şehir

Sen çocuğun başındaki toka veya denizlerde bir takasın

Aldılar tokayı veya takayı bir yakandan başka yakaya koydular

Sen istanbul değildin çünkü istanbul yakılır ama çalınmaz

çünkü istanbul yanar ama yıkılmaz

çünkü istanbul vazgeçilmez ben senden vazgeçtim.

Havanı egsoz gazlarıyla kirletenlerin

Aslfaltını lastik iziyle eskitenlerin

Geleceğim deyip gidip gelmeyen vapurların

Bir lokma et için üzerinde dönen kargaların

Tezgahtarlıktan sekreterliğe geçen

Benimle sokakta görünmekten korkup patronun velediyle aşkı seçen

Antika arabanın yerine son model mercedese geçen sen

Sen istanbulsan ben türkiyeyim istanbul vazgeçtim senden

Mehmet KIRIŞ 

Gülüver ve aşk kumbarası  KİTAPLARI Yazarı